گربه ی سیاه شوم نیست

غمگینم غمگینم غمگینم

و با هیچ کس میل سخنم نیست

ای کاش روزی نمی رسید که ای کاش را به زبان رانم

ای کاش توان سخن گفتنم بود

ای کاش ناجی نمرده بود

ای کاش مادر مرده بود

ای کاش مشامم کور می شد

ای کاش دستانم فلج می شد

ای کاش می مردم

ای کاش می مردم

ای کاش می مردم و این غم می مرد..

گربه ی سیاه شوم نیست...

من!

التماس می کند

که او را بغل کنم

گیس های بریده اش را در چنگ هایم فشار دهم

دلش خون است و چشمانش درد می کند

خودش را به آب و آتش می زند تا باطل کند روز هایش را

تا شاید فراموش کند

که با او چه کرده ام...!

گربه ی سیاه شوم نیست...

ترس!آن جغدک بی پروا پر پر زد و مردجایش راگنجشکی لرزان گرفتتیر های بی سامانی که زمین زمخت را پناه بال های آتش گرفته اش ساختبی رمقچشم های پر آبش را در آوردبه کور ترین نقطه ی دنیا پرتاپ کرداز پل گربه ی سیاه شوم نیست...